Ontdek het verhaal van de familie Smit-Andrews in Hoek van Holland.
Na de oorlog, in een tijd van grote woningnood, keerden veel Hoekenezen terug naar het dorp dat grotendeels verdwenen was. Sommigen vonden onderdak in de verlaten bunkers. Zo trok ook de familie Smit-Andrews, met vijf kinderen, in een voormalige bunker.
Voor Maja Smit, geboren in 1940, vormden de Hoekse duinen en het strand haar dagelijkse wereld. Iedere dag zocht ze naar hout en aangespoelde kolen voor de kachel of speurde ze naar munten. Het was een bestaan dat vrij en tegelijkertijd eenzaam was. Ver weg van haar school-vrienden, met alleen haar oudere broer om mee te spelen. Samen verkenden ze de verlaten bunkers, sprongen ze van de betonnen daken en speelden ze met achtergebleven munitie. Tegen de waarschuwingen van hun ouders in. Een ongeluk met die munitie waarbij een vriendje gewond raakte, liet een diepe indruk achter en maakte de gevaren van hun speelterrein pijnlijk zichtbaar.
De bunker waar ze in woonden was verzorgd, maar primitief. Tijdens stormen stoof de ingang regelmatig dicht met zand, waardoor de familie letterlijk van de buitenwereld werd afgesloten. In 1949, op de dag dat Maja’s moeder beviel van haar zevende kind, woedde opnieuw zo’n storm. Die ochtend had Maja’s moeder nog zand staan scheppen voor de deur. Toen de dokter aankwam kon hij zich nog net door de deur naar binnen wurmen. De volgende dag was alles weer zo dichtgestoven dat ze er alleen door de vluchtkoker uit konden komen.
Niet lang daarna zocht Maja’s moeder de publiciteit op. Ze beschreef hoe het gezin leefde als mollen onder de grond, afgesloten van licht en lucht. Haar verhaal vond gehoor en korte tijd later kreeg de familie een woning toegewezen en verlieten zij de bunker. Het contrast met andere bewoners kon haast niet groter zijn. Vlak achter hen, woonde het echtpaar Boel in een soortgelijke bunker. Waar de familie Smit-Andrews het verblijf als benauwend en zwaar ervoer, voelde Boel zich er juist thuis. Ze bleven er zo lang mogelijk wonen en vertrokken pas toen het echt niet anders kon.
Disclaimer & bronvermelding: De verhalen zijn aangeleverd door de deelnemende locaties en betrokken vrijwilligers van Bunkerdag en gebaseerd op persoonlijke herinneringen van betrokkenen. Deze zijn subjectief en kunnen afwijken van historische feiten of door anderen anders worden ervaren. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend.