De Atlantikwall is niet in één keer gebouwd als een enorme verdedigingslinie van duizenden bunkers. Het was een jarenlang bouwproces dat in 1942 startte en doorging tot aan het einde van de oorlog in 1945. Tienduizenden arbeiders uit de bezette landen werkten eraan, enerzijds mensen die goed betaald kregen, anderzijds mensen die werden gedwongen.
Omdat de Duitsers gebruik maakten van standaardontwerpen voor bunkers kon snel worden gepland en gebouwd, want van tevoren waren de benodigde grondstoffen, materialen en arbeidstijd bekend. Je kan de verschillende typen bunkers een beetje vergelijken met bouwpakketten van IKEA, maar dan natuurlijk veel groter. Er waren bunkers voor manschappen, radars, kanonnen, munitie, vuurleidingsposten, hoofdkwartieren en nog veel meer soorten. Alle onderdelen waren van tevoren bedacht, zelfs de hele inrichting stond al vast. Bij de bouw wisten ze precies waar de bedden, kasten, kachels, telefoon en zelfs periscopen moesten komen. Met een periscoop kon een soldaat vanuit een bunker naar buiten kijken zonder dat hij zelf uit de bunker hoefde te komen.
Een bunker is niet zomaar een losstaand bouwwerk, de meeste zijn gebouwd in samenhang met andere bunkers en zogenoemde veldwerken zoals loopgraven, mangaten, uitkijkposten en wapenopstellingen. Een aantal verdedigingswerken samen vormde een stelling, oftewel een bunkercomplex. Deze werden weer met elkaar verbonden door tankmuren, grachten, mijnenvelden en andere versperringen. Zo ontstond een linie.In strategische gebieden, bijvoorbeeld een haven of eiland, vormden alle stellingen samen een Festung. Eén groot geheel, dat van alle kanten werd verdedigd, zowel tegen aanvallen vanuit zee als vanaf land. Als je op de landkaart die verdedigingsgebieden als reeks ziet liggen langs de kust, besef je dat de Atlantikwall één groot samenhangend verdedigingssysteem was.